We verlaten de snelweg in een zonovergoten avondlandschap vlak voor de brug van Millau. Het stukje snelweg van Clermont-Ferrand tot hier doorheen de Aveyron is één van de mooiste van heel Frankrijk. De pas geoogste korenvelden liggen er als evenzoveel uitnodigingen om een hele nieuwe generatie van impressionisten aan het werk te zetten. Het belooft weer voor de derde keer- een lange hete zomer te worden, voor 35 graden draaien we ons hand niet om.
We komen thuis op de werf, want dat is het (zes maanden later dan afgesproken) nog altijd. Bij het binnenkomen in ons huisje lachen een stel afvoerbuizen ons vriendelijk toe. Waar vroeger het toilet stond gaapt nu een afgrond. Welkom thuis! De volgende dag komt onze loodgieter fluitend binnen en kijkt ons met zijn onschuldige helderblauwe ogen doodverbaasd aan van “Ik dacht dat jullie hier pas op het eind van de week toekwamen”. De sloeber. Na een dagje knutselen kunnen we eindelijk s’avonds onze bilspieren ontspannen, wat een opluchting!
Maurice de ex-postbode heeft ondertussen al wel het tuinhuisje bijna klaar om onze status van daklozen te kunnen kwijt geraken. Ik kan aan het werk, een dakje leggen en plein sud is quite a challenge, maar het lukt uiteindelijk wel aardig- al kan ik s’avonds geen arm meer opheffen van vermoeidheid om aan mijn glaasje rosé te geraken. Ca change de la vie de bureau.
Het tuintje begint stilaan een paar van zijn nieuwe charmes bloot te geven, en de betonmolen begint steeds verder weg te sluipen van het huis. Maar vader en zoon Boudou zijn harde werkers, en stielmannen.. S’avonds om acht uur zijn ze nog de laatste steentjes aan het zetten.
Op zaterdag belt David, zijn rug is helemaal kapot. Wij voelen ons bijzonder schuldig dat hij zo heeft gesleurd aan de zware stenen, hij moet absoluut zeker naar de dokter. Drie dagen lang geen nieuws. We bellen hem thuis, en horen dan pas dat hij op zijn vrijgezellenavond het zotje heeft uitgehangen. Beaucoup d’amour, pas de pitié! Een week vóór zijn huwelijk, krijgt hij van zijn lief toekomstig vrouwtje huisarrest en mag voorlopig niet meer in onze tuin komen spelen.
Ondertussen doet het zwembadje zijn naam eer aan van “stille waters diepe gronden”. Zo diepgroen zelfs dat we de bodem al niet meer zien. En stil is het ook, en lang. De tweede week komt er eindelijk beweging in de zaak. Het boeltje wordt leeggepompt, met al de algen kunnen we een Centre de balnéotherapie beginnen, de stenen trapjes worden gehakt en gehouwen en gemetst, en alles wordt schoongespoten en gepalpeerd, klaar voor de eindlaag
Tot we het franse fenomeen van “le Siège” leren kennen. We kunnen er niets aan doen, het is het hoofdkantoor dat beslist wat en waar wanneer wel ( en vooral niet) gebeurt. Daar is geen protest tegen bestand, ” all resistance is futile”. Twee weken later vertrekken we met nog altijd een leeg zwembad, maar met alle oprechte verzekeringen dat het alleszins de week erop zal gebeuren, sauf mauvais temps, force majeure, chasseurs, pluies, et causes inattendues. Het is duidelijk dat Allah zich goed thuisvoelt in Frankrijk
Wat wel goed loopt is de hele administratie. We hebben de bouwplannetjes eindelijk klaar, we tekenen driehonderd documenten bij de architect, en laten alles per direct achter in de handen van onze burgemeester. Een uur later is het al in de post naar Stedebouw, met avis favorable. De voordelen van een klein dorp, Small is Beautiful.
Op een avond gaan we nog terug naar de Jardin des Paradis in Cordes, waar we de eerste ideeën voor onze tuin hadden opgedaan. Er is een picknick nocturne, en er dwaalt een Marokkaanse verteller rond, die hele massa’s ouderen en kinderen boeit als een verteller van Hamelen. Een tuinbank, die vol rijen kinderen zit, valt plots van de spanning omver, kinderen rollen over de grond, de verteller barst uit in lachen. In grote verontwaardiging staat een tienjarig jongetje te brullen tegen hem “Mais monsieur [ eikel kennen ze nog blijkbaar niet in Frankrijk red] on a failli se tuer”. Waarop de verteller hem zachtjes antwoordt: “Mais mon enfant, on ne se tue pas au Paradis”