Een half jaartje later, het lijkt bijna een halve eeuw later. Wij zijn nu allebei in ieder geval over die persoonlijke grens heen ondertussen.Zondagochtend, zondagrust, en we weten plots allebei terug heel goed waarvoor dat ooit weer was uitgevonden. We bekomen van onze eerste sloopwerken gisteren aan het huis. Het vloertje van het salonnetje is helemaal bezweken onder Roos’ haar zot geweld ( Maurice zei “les femmes ça casse tout”), en ik heb de patientjes allemaal naar buiten gesleept met ons Amsterdams winkelkarretje dat hier een nieuw leven tegemoet gaat. De tegeltjes liggen nu netjes in rotten van 100 gestapeld tot ze straks ( schreef de optimist) in het halletje een definitieve plaats krijgen.

Nee, we zijn niet in een tentje in de tuin gaan kruipen ondertussen. We hebben een klein appartementje in Albi gehuurd, ons “petite Suisse”netjes, proper, alles in orde, warm- waar we ons in de avondterugtrekken voldaan van het harde werk. Datbetekende vorige week nóg een verhuis(je) van onze lokale spullen, wat een heerlijk déjà vu gevoel! Nu begrijpen we ten volle wat out-of-the-box-thinking betekent…Het voordeel is dat de verhuisshock voor ons stads-pietjes terug wat is afgenomen, met alle levensnoodzakelijkheden ( de bakker zondagochtend, de slager, de brasserie) allemaal terug binnen handbereik. De psychiater hier zegt dat we ons parkeertrauma van Amsterdam goed aan het verwerken zijn, we slaan niet meer in paniek als we een straat zien zonder parkeermeter. Vrijdagavond voor heteerst naar het theater(tje) gegaan om de hoek, een echte bonbonnière.Denk aan de (Amsterdamse natuurlijk) stadsschouwburg, maar dan met één tiende van het aantal zetels.Er is al veel veranderd in de tuin, en er blijft nog altijd veel te veranderen. Een heleboel muurtjes zijn al af, de helft van het gazon is al groenig aan het worden, het lijkt of de beschaving stilaan terugkeert. David heeft goed wortel geschoten bij ons, en is er tegenwoordig een modderbad kuur aan het volgen. De hele week regen, het geeft een gevoel hoe het in 14-18 in de loopgraven koude kille plakkerige miserie moet geweest zijn. Maar voor jullie te veel medelijden krijgen, in november hebben we twee weken lang alleen maar blauwe lucht en stralende zon gezien, en werd de lunch door Mama Rosa s’middags op het terras geserveerd… De plannetjes voor de rozentuin zijn af, ondertussen zijn de Madame Carrières, Cuisses de Nymphe émues, Pimpinelfolia Stanleys, Comtes de Chambord en andere genodigden al allemaal gearriveerd voor het grote rozenbal, en gaan ze straks na Nieuwjaar (met hun wortels) de grond in. We krijgen in maart nog wat stekjes wijnranken van onze oude buur, vroeger was een derde van het dorp nog wijngaarden, dus daarmee zetten we de traditie toch nog wat