Er klopt eigenlijk niets van. Geloof niemand meer die beweert naar het zonnige Zuiden van Frankrijk te verhuizen omwille van het mooie prettige aangename weer. Allemaal zomerpraat van mensen die, vóór het echt serieus wordt, terug wegvluchten, Noord of nog meer Zuid, en mooieweerspraatjes op je mouw spelden. De winter in heel Frankrijk is, gewoon, winter, en daar kunnen we nu volop van meespreken.

Eind januari, we zijn terug op weg uit België naar ons zonnige stekje,met een aanhangwagen vol recup materiaal (wat mijn vader en zijn vader al een halve eeuw hadden opgestaan ‘voor het geval dat’), rijden we door de zonovergoten Champagne, langs het winterse Orléans, tot in het grijze Limoges, om ter hoogte van Montauban de eerste sneeuw tegen te komen. In de Gaillac wordt het al een tiental centimeter met een toetje mist, en eenmaal in Albi ontdekken we een Breughels’ sneeuwlandschap van een kleine voet hoog. Ik rijd nog door met de ‘remorque’ tot in ons dorp, door een halve meter sneeuw. Op één zaterdag tijd, terwijl we er niet waren ( vandaar dat we er alleen kunnen van meespreken), is er bij ons een dik pakje gevallen, terwijl de Aveyron (twintig km verderop) gezegend was met een 110 cm dik sneeuwvachtje. Je zou van minder je karre keren.

Twee weken later woedt er een zandstorm door ons lieve huisje. Toegegeven, het was wel een beetje kunstmatig, maar dat je op twee dagen tijd zo een tweeduizend kilo zand kwijt kunt in je huis als je eenmaal begint balkjes en muren te zandstralen, daar had ik niet echt op gerekend. Ons huis is dus ondertussen een oase geworden, maar niet eentje van rust. Alles heeft eraan geloofd, van de oeroude deuren tot de open haard, terwijl Jean en Mickaël rond lopen als verdwaalde diepzeeduikers met zuurstofslang en koperen vizier. Zeker niet iets voor gevoelige kijkers. Als het zand om je hoofd is verdwenen, is het wel allemaal gekuist voor een (heel) aantal jaar ver.

Météo oblige, we hebben ook wel een paar zonnige weekjes gehad, met s’middags een graad of vijftien, maar die verzonken in het niet in het vries-en regen- en wind- en landklimaat. Volop genieten dus van het rijke en koude buitenleven, vooral omdat we stilaan zijn tenonder gegaan in een constructieve regressie door eerst de CV ketel uit te schakelen, daarna de open haard als enige warmtebron te gebruiken, tot zelfs dat niet meer de moeite was want overal waren (zijn) gapende openingen in het hele huis. Maar voordat jullie een hulp-actie opzetten met warme kousen en blikken soep, we konden het allemaal op afstand beschouwen vanuit ons ‘klein Zwitserland’ appartementje in Albi, schoon, warm, en netjes. Dat leverde wel problemen op, soms deed ik mijn modder-cement-water-stof-zaagsel-schoenen aan/uit in de lift, zodat niemand van onze buren het spoor van bouwpuin kon volgen tot aan onze deur. Een mens moet toch nog een beetje privacy hebben. Zeker als onze buren ons iedere ochtend gezwind zagen vertrekken met de frigo-box ( die Fransen hier alleen gebruiken om de rosé koel te houden).

Een tweede mythe doorprikt. Sommige Fransen zijn echt geen luiaards, in ieder geval niet diegenen die onze chantier onveilig maken. Werkdagen van acht uur s’ochtends tot zeven uur s’avonds zijn geen uitzondering, en dat komt niet omdat de lunch of de siësta zo lang duurt. Er zitten taaie rakkers bij, David die tien centimeter diep in de modder in de tuin de muurtjes aan het voegen is terwijl de regen stroomt, of Jean die in het ‘hôtel des courants d’air’ in de bijtende vrieskou en wind nieuwe raam-openingen aan het maken is in het zijgebouwtje.

Vaklui die op de afgesproken dag komen opdagen, en in no time een sanitaire installatie leggen waar je de kerncentrale van Doel zou kunnen mee bedienen, of een dakje in een zucht en een draai naar een andere wereld helpen. Er zat maar één sukkelaartje tussen al onze stielmannen, maar die had dan ook een Spaanse familienaam. Ik heb (nog) veel (meer) respect gekregen voor het harde fysieke werk, er zijn letterlijk tonnen steengruis en afval uit het huis gesloopt (slopen komt van slepen), van ‘plano’ ( gipsplaten, het favoriete materiaal van fransmannen om een scheef huis recht mee te timmeren), tot drie trappen boven mekaar ( telkens eentje versleten was werd er een nieuwtje bovengezegd, zo bleef het stevig).

We hebben een muurtje van gewapend stro/leem ontdekt ( en gesloopt…), dat zo sterk was dat zelf een drilboor er zijn tanden op stuk beet. Zelfs Jean had dit nog niet gezien in zijn veertigjarig metselcarrière, het leek eeuwen oud, vooral toen we nog een balkje terugvonden dat dateerde van 1602…

Daarentegen gaat het slopen van stenen muurtjes van een meter dik verrassend makkelijk, want de natuurstenen zijn met aarde samengevoegd, en als je er eenmaal eentje hebt losgewrikt wordt het een soort meccano om de andere los te krijgen. Puin zat dus, en in een voorzienige bui kon dat allemaal direct in de binnenkoer worden gedumpt, die we een maand daarvoor een meter hadden uitgediept (Daar hoort trouwens nog een verhaal bij hoe je met een tractor een mol kan vangen, de meest originele suggestie was om er maar direct ‘daube de taupe’ van te gaan maken. )

Maar er is vooruitgang, en hoe. We zijn 2 januari begonnen met de afbraak, en volgende week, eind maart, wordt het dakje al op de nieuwe toren(tje) geplaatst. De vloer van het gelijkvloers ( of platvloers gezegd, de begane grond), na enkele weken verdacht veel gelijkenis te hebben vertoond met een mislukte steenkoolmijn, weerspiegelt nu de buitengewone vlakheid van een handgemaakte chape, die vol ongeduld wacht tot de nieuwe stenen vloer er zich op neervlijt. De nieuwe ramen staan geschilderd en wel bij de schrijnwerker te popelen om te worden geplaatst…

Wat ook helpt zijn masjientjes op tijd en stond. We hebben een mammoet van een Manitou op onze binnenkoer, waar alle materiaal en puin binnen handbereik wordt aan-en afgevoerd dank zij een telescopische arm die overal bijkan. Voor het betere werk hadden we een betonpomp, je moet het echt gezien hebben om te geloven, vooral als het mannetje een Playstation II omgordt om vanop afstand 15 ton beton met een vingerknip op de goede plek te krijgen. Maar zonder vakmanschap zou het allemaal niet lukken, en ik leer iedere dag bij.

Wat er ook op vooruitgegaan is, is mijn woordenschat van de Franse bouwtermen, vooral als er iets niet helemaal lukt ( wij zijn nog altijd hard op zoek naar de eerste muur in het huis die er loodrecht bij staat). Een huis in Frankrijk wordt niet alleen gebouwd met cement en beton, maar met hele kruiwagens vol bordels, putains en merdes.

Soms vergeet je bepaalde dingen, zoals de wetten van de zwaartekracht, tot je er met je neus hardhandig wordt op gedrukt. We zijn in het zijgebouwtje bezig puin te ruimen (voor de verandering) in een stralend winterzonnetje, fluitend vliegen de schepjes in de laadbak in, tot een plankje van de vloer op de eerste verdieping zich plots bedenkt en er genoeg van heeft na al die mishandelingen. In no time ben ik van het ateliertje-in-de-toekomst naar de wijnkelder-to-be afgedaald, zonder tussenstops of andere aarzelingen. Jean raapt de brokjes op, ik ben er met de schrik van af gekomen- denk ik-, en een half uurtje later sta ik al weer luimig en lustig verder (op) te scheppen. s’ Middags begint het toch een beetje te nijpen, en begin ik stilaan allerlei onbekende plekken van mijn lichaam opnieuw te ontdekken. Toch maar even de Urgences geraadpleegd, niets gebroken, en de hersens niet meer beschadigd dan ze al waren. De volgende dag voel ik me niet alleen gepensioneerd, maar ook als een echte bejaarde, en de dag erop als een heel bejaardentehuis. De dokter geeft een ziekenbriefje mee voor mijn patronen, en na een weekje aan de ziekenbond zitten polsen, ellebogen, schouders, heupen, ribben en knieën stilaan weer op de goede plaats. Sindsdien ga ik nooit meer de werf op zonder valscherm.

Roos heeft ondertussen een tweede roeping ontdekt. In plaats van schilder en kwast te hanteren op etherische onderwerpen is ze met hart en ziel het behang van de bovenverdieping te lijf gegaan. De wolk van stoom leek soms wel een hamam, helemaal gebarricadeerd met platen en isolatiemateriaal tegen het aardse gedreun en getril in de harde mannenwereld beneden. Een metamorfose, vol heimwee naar het vuil (letterlijk) rose van de gang en het ‘vanille'(vynil) behang van de slaapkamers, alles is nu letterlijk schoon gespoten en gestoomd.

Het is dus zo ver. Ik,die altijd een ruïne wilde restaureren, heb na drie maanden intense arbeid eindelijk dat stadium bereikt. Wat ervoor in de plaats komt, zal zeker iets in “BeauHaus” stijl zijn. Maar voor we daar aan toe zijn, zijn we al heel wat brieven verder. Ik hou U op de hoogte.