Lieve lezers,<\/p>\n
Het kraakt dat het vriest. C’est pas le Midi, c’est la Sib\u00e9rie. De zoldervenstertjes, die ik in mijn atelier aan het maken ben, snakken naar lijm, maar die is nu zo keikoud dat ik in fatale berusting het einde van de frisse frieskou moet afwachten. Tijd voor memories en mijmeringen. En na anderhalf jaartje is het toch niet ongehoord noch onbescheiden om een ietsje van zich te laten horen. Leuk nieuws is goed nieuws.<\/p>\n
We houden van landterfanten. Van het ene landje naar het andere. Met een lichte voorkeur voor Mensliche temperaturen, dus dat komt in deze barre tijden ( of is het bartijd?) goed van pas. Een tropisch eiland ergens in de Cara\u00efben, begin 2012. Sinds enkele jaren heb ik geleerd onder te duiken. Spannend, een heel andere wereld waar alles een beetje omgekeerd is. Je hebt geen lucht, geen zwaartekracht, alleen gebarentaal, je beweegt zonder moeite in drie dimensies, en het is soms alsof je in een 3D kleurboek ronddwaalt. Met onverwachte verrassingen. Een vlaamse haai bijvoorbeeld. Eentje (een hondshaai), lag vandaag rustig in zijn kotje 20 m diep te snurken. Drie meter lang, en wij met tien andere lekkere duikbrokjes er een metertje vanaf…<\/p>\n
Same time, same place. Aan de ingangspoort van de Club Med hangt een bijzonder bescheiden bordje. Voor de milde weldoeners. In 2006 werd het hele complex gerenoveerd. En de Franse staat, de R\u00e9gion, en de Europese Gemeenschap worden gelauwerd voor hun weldoende steun. Al begrijp je wel dat ze iets willen doen aan de hoge werkloosheid, toch blijft het gek dat belastingsgeld wordt gebruikt om toeristen op vakantie te laten gaan. Maar je hebt er wel Food Glorious Food. Eigenlijk zouden ze standaard een extra reisverzekering tegen overgewicht moeten aanbieden.<\/p>\n
De laatste ochtend van ons verblijf maak ik een rondje in de hoofdstad(je). In \u00e9\u00e9n van de hoofdstraten staat een enorme rij mensen, honderden meters lang. Een uitverkoop? Solden? Inschrijven in de kiesregisters voor de komende presidentsverkiezingen? Uiteindelijk kom ik aan het begin van de rij, een volkomen platgelopen bureautje van de Caisse pour Allocations Familiales…<\/p>\n
Een heel ander plekje in de Oost. Als we eenmaal terug zijn missen we de miljoenen groenen. Van rijstveldgroen tot bananenbladgroen, limoengroen, spinaziegroen, papayagroen,koffiedonkergroen, alangalanggroen, varengroen, tempelmosgroen, batikgroen, langebonengroen, cacaogroen, rivierrotsmosgroen, advocadogroen, frangipanigroen…<\/p>\n
Ik ben op mijn eentje op solo-toer in Ubud. Roos is even bij het spekspiegelgladde zwembad gebleven. In de hoofdstraat staan drie enorme zwarte stieren te trappelen vlak naast de tempel ( eentje van de driehonderd tempels in het stadje). Zes meter hoog, papier mach\u00e9. Er worden nog twee torens bij gebouwd, nog een stukje hoger, op een vlot van bamboepalen. Begrafenisje. De zaterdag is het Batjes. Niemand kan er nog bij. De torens worden opgetild door honderd zwetende lijven, en maken op het kruispunt drie keer een rondje om de ziel van de overledenen toe te laten hun weg en karma te vinden in het hiernamaals.<\/p>\n
Vandaar gaat het richting crematie, een kilometertje verderop, met een hels lawaai. De electriciteits- en telefoonkabels die over de straat hingen zijn losgemaakt, anders kan niemand door. Dus de helft van het stadje zonder stroom… Er is een hele loopbrug gebouwd om de kisten uit de torens te halen, ze worden bedolven onder duizenden kadootjes van batik, rijst, envelopes, papierbloemen. En dan gaat alles in de fik. Tientallen toeristen met camera’s klimmen op de loopbrug om een unieke point de vue te hebben. Tot achter hen de torens door de wegwaaiende gensters ook in de fik gaan, en de loopbrug letterlijk een loopbrug wordt. ” Ik wil nu nog niet gecremeerd worden!”. Op de way back worden alle kabeltjes netjes terug gehangen. Ze kennen het wel, hun stiel. Een tiental keer per jaar houdt er de routine in.<\/p>\n
In the Deep South, het uiterste Zuiden van Frankrijk. We luisteren in de bus naar het inbelprogramma van Radio Free-DOM, van D\u00e9partement d’Outre-Mer. ” J’ai un coup de gueule. La pression de l’eau potable est trop forte. Ca change mon tuyau d’arrosage en K\u00e4rcher, et la belle-m\u00e8re n’ose plus prendre la douche”.<\/p>\n
Back home, volle zomer. We wilden geen huisdieren. Tot nu toe. Want, als je wat reist, dan kan je die beestjes moeilijk alleen thuislaten. Nu is het zover. We hebben er vijf in \u00e9\u00e9n klap. Het zijn goede wakers, eigenlijk meer goede kwakers. Vijf grasgroene kikkers zittenin het avondzonstrijklicht rustig na te genieten op de nagloeiende boordstenen van ons vijvertje . Brad, Jack, Meryl, Leonardo en Sofia, alleen ontbreekt hen nog een flashy zonnebril om helemaal “cool” te zijn. Je zou punt-oren krijgen van hun gekwaak.<\/p>\n
Herfsttijd. Het ma\u00efsveld naast de deur is ondertussen een stoppelveld geworden. Of eerder een ongeschoren stoppelbaard van drie weken oud. Nu begrijp ik waar Anselm Kiefer zijn inspiratie voor zijn gigantische schilderijen heeft gehaald. En als je dan s’nachts de sterrenhemel erboven ziet, dan besef ik dat de mens het enige dier is dat zichzelf belangrijk vindt.<\/p>\n
Nu de Fransen de smaak te pakken ( na de stad Albi is nu ook de repas gastronomique geklasseerd als cultureel erfgoed) gaan ze weer een stapje verder. De CGT vakbond heeft bij de Unesco een dossier ingediend om de stakingen \u00e0 la fran\u00e7aise te beschermen als werelderfgoed. De schrik zit er diep in gebakken dat er straks hier geen arbeiders meer genoeg zullen zijn om nog deftig te kunnen staken…<\/p>\n
Jo<\/p>\n
PS De titel is gepikt. Als je zin hebt in een leuke papy-film met Morgan Freeman, Bruce Willis en Helen Mirren, zeker zien.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lieve lezers, Het kraakt dat het vriest. C’est pas le Midi, c’est la Sib\u00e9rie. De zoldervenstertjes, die ik in mijn atelier aan het maken ben, snakken naar lijm, maar die is nu zo keikoud dat ik in fatale berusting het einde van de frisse frieskou moet afwachten. Tijd voor memories en mijmeringen. En na anderhalf<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[115],"tags":[],"class_list":["post-6586","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-blogje"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6586","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6586"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6586\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6586"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6586"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.yesiwood.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6586"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}