Sloophout – yesiwood.be

Die Laden von mein Grossvater

Jo — Tue, 05 Jan 2021 12:44:12 +0000

Mijn grootouders hadden een drogisterij. Het was vlakbij ons ouderlijk huis, en dat maakt ik er nog veel herinneringen aan heb bewaard. Zoals de geur van de tientallen zeemvellen, opgestapeld in de hoek van de winkel. Zo zacht. Zo kruidig. Mmm. De winkel telde ontelbaar veel ladetjes, met pigmenten voor verven, en andere producten. Zoals bijvoorbeeld doosjes met ‘Panama Hout’, de voorloper van Dreft als wasmiddel.

Die winkel-ladetjes zouden een heel eigen leven leiden. In 1982 wordt de winkel afgebroken om plaats te maken voor een appartementsgebouw, Anne en Jan, die rommelmarkten deden, kwamen helpen de boel opruimen. Die houten ladetjes kwamen hen goed van pas om allerlei ‘brol’ in op te bergen. Dertig jaar later komt Anne bij ons langs in Frankrijk, met een heel regiment schofkes in haar campingcar. De schovekes van Pepé en Memé. Ik ben sprakeloos. Sindsdien zijn ze in een pronkmeubel van eigen hand verwerkt om de rommel in mijn atelier op te bergen. En Laden betekent winkel in het Duits. Vandaar

Boomtown

Jo — Mon, 04 Jan 2021 16:42:33 +0000

Kahlil Gibran schreef ooit “En de eik en de cipres groeien niet in elkaars schaduw”.

Ik weet niet of hij een even goede tuinman was als een dichter, maar in ons geval had hij gelijk. In onze tuin hadden we een rode eik en een mediterrane parasol-den (Pinus Pinaceae) die eeuwen geleden veel te dicht bij elkaar waren geplant, en uiteindelijk delfde de eik het onderspit.

We zagen voor het eerst zwammen bloeien aan de wortels, en op een zomer was de grond bedekt met eikels en zaailingen, een wanhopige poging om te overleven. Het daaropvolgende voorjaar ontsproten de bladeren, maar dat was zijn laatste teken van leven. In amper een maand tijd waren alle bladeren verschrompeld en bleven alleen de herinneringen achter. Over naar JeanDo, onze tuinman, die de reus in een mum van tijd vakkundig en zorgvuldig velde.

Daarna kwam de uitdaging wat te doen met de stam. Een stuk van twee meter lang en 50 cm doorsnee staat al gauw voor 500 kilo, dus behandel je het beter met respect. Onze buurman Jean-Pierre had gelukkig een tractor bij de hand, zodat hij het beest op mijn trailer kon laden, op weg naar de zagerij van Christophe Truche in het naastgelegen dorp.

Twee maanden later kon ik de stukken oppikken, mooie brede planken, waardoor ik veel vrienden maakte bij het AOB-atelier in Gaillac, met wie ik mijn schoonheden deelde.

De dosse-delen waren interessant, dus ik dacht er iets van te maken. Het eindigde in een grote gedraaide schaal met een intrigerend patroon van verticale stralen en jaarringen. Kijk zelf maar eens, en probeer erachter te komen hoe het eerder in de stam paste.

Teuredeurdedeure

Jo — Wed, 30 Dec 2020 16:39:15 +0000

Panelak

Jo — Wed, 30 Dec 2020 08:53:45 +0000

De muren van de woonkamer van mijn grootouders waren bekleed met eikenhouten panelen, daterend uit de vroege jaren 1920. Bij de renovatie in 1980 werden de panelen verwijderd, en voor het grootste deel van 25 jaar opgeslagen door mijn verzamelende vader. Uiteindelijk kregen ze een nieuwe bestemming in ons Franse huis. De uitdaging was om de panelen precies op de nieuwe afmetingen van de beschikbare wanden te plaatsen en bij te snijden, zodat de argeloze kijker zou denken dat ze er altijd al waren geweest. Been there, done that.

De Kas

Jo — Thu, 13 Feb 2014 12:20:50 +0000

Dit verhaal begint lang geleden. Zoiets van ” Er was eens”. Mijn grootvader had in 1936 een villa gekocht in Westende , een badplaats aan de Belgische kust. In de 60 er jaren was de houten gevel van het huis helemaal rot, door zolang blootgesteld te zijn geweest aan het zeeklimaat. Toen mijn vader besloot om de gevel te vervangen kon hij het als begenadigd verzamelaar niet laten om de minst aangetaste balken op te slaan, ” omdat ze op een dag nog zou dienen”. Veertig jaar later overleed hij, en de balken lagen er nog altijd ongebruikt bij. Ik nam het erfgoed dan maar mee naar het zuiden van Frankrijk .

Ik had nog nooit een moestuin gehad eerder in mijn leven , dus ik dacht dat de beste manier om te beginnen voor een houtbewerker zou zijn om zijn eigen kas ( of serre) te bouwen. Ik vond mijn inspiratie op twee plaatsen : één, een dakconstructie van een restaurant in Nieuw-Zeeland (soms moet je inderdaad ver zoeken naar goede ideeën) en de tweede, de oude fabrieksgebouwen van Alfred Nobel’s dynamiet fabriek in Les Paulilles, in Zuid-Frankrijk, vlakbij de Spaanse grens. Prachtig gerestaureerd trouwens.

Dat leidde allemaal tot het volgende ontwerp:

En, vanaf dan was alles (±) ” kinderspel” :

Tafeltje Dekje

Jo — Wed, 12 Feb 2014 21:19:53 +0000

Roos was wanhopig op zoek naar een kleine bijzet-tafel voor haar schilders-atelier. Voor het tafelblad gebruikte ik stukken van de zoldervloer in populier, die we tijdens de verbouwing uit het huis hadden gesloopt. Eén kant was geschilderd in lichtblauwe pastel kleur*. Sindsdien heeft het tafeltje al heel wat andere kleuren bijgekregen… Het kader is in gelast staal ( dank je Luc), 60 x 50 x 40 cm.

* Albi ligt midden in de streek waar vroeger pastel werd gekweekt ( of in het Nederlands “Mede”, in het Frans “Cocagne”). Het was een heel bewerkelijk proces, en er werd bijzonder goed geld mee verdiend. Getuigen daarvan zijn nog altijd de enorme huizen/paleisjes die je in de steden in de buurt aantreft. Het werd over heel Europa geëxporteerd, tot enkele eeuwen later in de Franse koloniën indigo werd ontdekt.

Je hebt nog altijd de Franse uitdrukking voor luilekkerland “Pays de Cocagne”.

Ja, er is toch nog iets van die tijd blijven plakken hier…