Huiswerk – yesiwood.be

Teuredeurdedeure

Jo — Wed, 30 Dec 2020 16:39:15 +0000

Panelak

Jo — Wed, 30 Dec 2020 08:53:45 +0000

De muren van de woonkamer van mijn grootouders waren bekleed met eikenhouten panelen, daterend uit de vroege jaren 1920. Bij de renovatie in 1980 werden de panelen verwijderd, en voor het grootste deel van 25 jaar opgeslagen door mijn verzamelende vader. Uiteindelijk kregen ze een nieuwe bestemming in ons Franse huis. De uitdaging was om de panelen precies op de nieuwe afmetingen van de beschikbare wanden te plaatsen en bij te snijden, zodat de argeloze kijker zou denken dat ze er altijd al waren geweest. Been there, done that.

Jam Sessie

Jo — Sun, 13 Dec 2020 10:19:27 +0000

Birdie

Jo — Sat, 17 Mar 2018 08:26:34 +0000

Nee, aan golf beginnen we nog lang niet!

Een van onze dierbare vriendinnen had een aanmaning gekregen van het lokale gemeentebestuur dat haar voederbakje in de tuin, na 25 jaar trouwe dienst in weer & wind, ongeschikt was verklaard voor vogelconsumptie.

In paniek belde ze me op, of ik haar Redder in de Nood kon zijn, en de Antwerpse roodborstjes door de ijskoude winter wilde helpen.

Ja dus. ( Het is ook iemand waar je niet snel Nee tegen zegt). Het werd een dakje in padoek, de plaat in betonbekisting, en de paal in afzelia.

Voor

“Winter is coming”

Jo — Sat, 05 Nov 2016 08:24:25 +0000

Vergeef me mijn Engels, maar het is mijn favoriete lijn van de tv-serie “Game of Thrones”.

In onze gebieden van het Zuiden,kunnen we er ook van meespreken. Getuige daarvan zijn de grote schoorstenen in onze oude huizen, vaak verhoogd. Practisch zeker en vast maar esthetisch?

” The way it was before”

Dus aan de slag voor een paar geliefde vrienden. Drie laden die moesten passen als een handschoen ( drie handschoenen eigenlijk). De voorkant van de laden is een prachtige notelaar uit één stuk. Aan U om te oordelen.

Après le déluge

Ik zette een stalen hoeklijst boven de ladepanelen om het risico op brand door gloeiende asse te vermijden, en de middelste lade is ontworpen om de as op te vangen. Dus goed gesisoleerd met rotswol en metalen platen. De laden zijn semi-ruw gebleven, om te passen bij de rest van de keuken.

De reactie liet niet op zich wachten

Juste un mot mon cher Jo pour te remercier de la qualité

de ton travail à la maison sur la cheminée.

nous sommes ravis ???

Zij ?. Ikke ?.

Ik werk met Windows

Jo — Tue, 18 Feb 2014 12:57:01 +0000

Maak je geen zorgen, ik ben niet hervallen van Apple naar de hel. In plaats daarvan maakte ik mijn eigen ramen.

In onze zolder hadden we 10 halve-maan openingen, afgesloten door afgedankte ruiten, hardboard van verschillende kleuren en materialen, kortom, een niet zo aangenaam spektakel voor het esthetische oog .

Het lastenboek bevatte de vereiste de mogelijkheid om de ramen te openen, en economisch gebruik van hout in het constructieproces. Brede houten planken verzagen op de lintzaag zou leiden tot een enorme stapel brandhout, en bovendien niet erg sterk zijn.

Voor meer informatie over het project, klik hier

Niet met de Deuren slaan

Jo — Thu, 13 Feb 2014 13:21:46 +0000

Dit is het grootste individuele stuk dat ik ooit gemaakt heb. Helemaal alleen. Ik moest een oude, volledig uit-elkaar-vallende poort vervangen op onze binnenplaats. Eenmaal afgewerkt was ze 280 cm breed en 300 cm hoog.

Ik had eerst gedacht om ze in massief hout te maken, maar voor een dergelijke structuur zou het bijzonder zwaar uitvallen, dus ik ging voor weerbestendige multiplex. Ja, gewone, lelijke multiplex. Maar je moet wel van heel dichtbij kijken om het te zien. Zelfs van een meter afstand, lijkt het alsof de poort gemaakt van houten planken. De truuk? Neem een kijkje op hoe ik het deed .

Dit waren the Doors vóór hun laatste optreden:

Vive la Différence !

De Kas

Jo — Thu, 13 Feb 2014 12:20:50 +0000

Dit verhaal begint lang geleden. Zoiets van ” Er was eens”. Mijn grootvader had in 1936 een villa gekocht in Westende , een badplaats aan de Belgische kust. In de 60 er jaren was de houten gevel van het huis helemaal rot, door zolang blootgesteld te zijn geweest aan het zeeklimaat. Toen mijn vader besloot om de gevel te vervangen kon hij het als begenadigd verzamelaar niet laten om de minst aangetaste balken op te slaan, ” omdat ze op een dag nog zou dienen”. Veertig jaar later overleed hij, en de balken lagen er nog altijd ongebruikt bij. Ik nam het erfgoed dan maar mee naar het zuiden van Frankrijk .

Ik had nog nooit een moestuin gehad eerder in mijn leven , dus ik dacht dat de beste manier om te beginnen voor een houtbewerker zou zijn om zijn eigen kas ( of serre) te bouwen. Ik vond mijn inspiratie op twee plaatsen : één, een dakconstructie van een restaurant in Nieuw-Zeeland (soms moet je inderdaad ver zoeken naar goede ideeën) en de tweede, de oude fabrieksgebouwen van Alfred Nobel’s dynamiet fabriek in Les Paulilles, in Zuid-Frankrijk, vlakbij de Spaanse grens. Prachtig gerestaureerd trouwens.

Dat leidde allemaal tot het volgende ontwerp:

En, vanaf dan was alles (±) ” kinderspel” :