Een mens moet mee met zijn tijd. Een Chantier kan je ons plekje nog bezwaarlijk noemen, al zwerven er nog een paar nostalgische cementzakken rond, en strekt de Lijst Van De Te Doene Zaken zich nog nog eindeloos lang uit tot over de einder van de verre Pyreneeën. Vandaar ook de subtiele aanpassing van de titel, en ook de hoge verwachting dat ik U in de volgende afleveringen uitgebreid kond kan doen van de subtiliteit van een halfverdoken zwaluwstaartverbinding, de eindeloze herhalingen van de moucharabia’s of hoe je best een gebroken (stoel)poot weer op de been helpt.
Dat maakt ook dat de stoere verhalen tot het grijze verleden horen. Geen torenhoge klauteringen op wiebele stellingen, geen tonnen puin, geen ijzingwekkende valpartijen, neen, vanaf nu wordt het allemaal wat beschaafder, en ook rustiger. Bijvoorbeeld hoe je op een windstille dag in de verte de eikels zachtjes in het gras kan horen ploffen, hoe mijn grote liefde een pesto van salieblaadjes bedenkt, en hoe we nog altijd de stilte ervaren als een van de grootste geschenken hier. Het lijkt dat ik pas nu merk wat die stilte met je doet, dat die nu pas op ons begint in te werken. Dik vel lijkt de meest voor de hand liggende verklaring.
Niet dat we alleen maar mediteren ( alhoewel dat wel ook heel aantrekkelijk zou zijn). Enkele maanden geleden betrapte ik mezelf erop dat ik nog zoveel moest, en na dit klusje moest ik snel het volgende aanpakken, en dan moet ik nog dit, en daarna… We hebben ‘moeten’ afgeschaft, niks moet en alles kan. Als ik iets doe, dan is het omdat het ook goed is en nuttig en nodig enzovoort, maar op de eerste plaats omdat ik het wil doen. Niks moeten lijkt en is een soort bevrijding, maar het maakt ook dat ik me een stukje meer verantwoordelijk voel voor wat ik doe (en niet doe), en dus ook hoe ik het doe.
Op een of andere mysterieuze manier hebben een aantal dapperen met een feilloze neus het einde van de Werken aangevoeld, en zich niets aangetrokken van alle wolfijzers en andere waarschuwingen voor argeloze bezoekers. Onze speciale reservatie-lijn voor bezoekers blijft het druk hebben. We hebben de lange wachttijden wat klantvriendelijker gemaakt, en dus krijg je nu een boodschap te horen ” Even geduld – er zijn nog tien smachtenden vóór U “.
Terwijl David nog volop bezig was de binnentuin aan te leggen, komt Moeder Dochter bezoeken. Geen tijd voor terrasjes of luie ligstoelen. Branden zal het onkruid en al het snoeihout. Vol bewondering kijkt David naar deze Entreprise familiale, « ça ne rigole pas là-haut » waarschuwt hij me nog.
Eind juli, ondanks een natte maand, beginnen de pruimen als druivetrossen aan de bomen door te hangen. We leren via een snelcursus de grammatica en vele vervoegingen van het werkwoord pruimen – een weelde aan potjes jam met citroen, met dadels, met munt, met vijgen, of een powercombinatie van alles. We komen beslist de winter door. Wat zijn we toch gelukskontjes en bofzakjes om gewoon je deur uit te stappen, en bijna te struikelen over het fruit, kruid, en onkruid.
Het is ook het moment van de zomerse zomers. Met een busje richting Carcassonne, om een bende petekindjes op te halen. Bij de aankomst vinden ze meteen een heuse schat in het zwembad, net zoals het ook was aangekondigd in de prospectus. Het wordt een culinair weekje met alles wat we op de lokale markten kunnen loswurmen met onze muntjes. Kathrin vindt na het zoveelste glaasje een Slaatje Bla best lekker, en nadat we Valentin hebben uitgelegd wat een Sacrifice betekent, vraagt hij meteen of iemand zich wil opofferen om zijn trui te halen in zijn kamer. We worden ook weer bijgespijkerd in nieuwe woordenschat. Schlack !
Het wordt wel stilaan tijd dat die lange zomervakantie voorbij is. Ik heb Arbeitsverbot gekregen, en kan mijn energie niet kwijt. Ik speel een beetje Sarkozy in huis. Ik ben overal te zien, begin iedere dag aan iets anders, en duld geen tegenspraak.
Grappig ook die Fransen. Als je aan het einde van een brief komt, verzoeken ze je heel uitgebreid om de uitdrukking van hun voorname gevoelens te willen aanvaarden. En dan bel je iemand op, en het enige wat je hoort aan de telefoon is een botte “Âllo? “- en dan alleen stilte. Het lijkt of beleefdheid hier op een bepaald moment gestold is, en dat er sindsdien niets meer bij kon.
September. De nieuwe wijnoogst komt eraan, en er moet plaats gemaakt worden in de kelders van de chateaux. Mijn wijnkelder is precies op tijd klaar voor de Foires aux Vins. Toeval kan je dat moeilijk noemen, het is eerder voorbedachte en voorgenoten rade. Het begint eigenlijk met « La Plume », de opening van de jacht op het gevogelte. Daarna volgt Parker ( van de wijngids, niet de vulpennen), en tenslotte is het laatste deel van de trilogie gewijd aan de bospaddestoelen.
Wat een weelde om een mooie, hele herfstzondag in een zonnetje met warme wind een prachtig boek te kunnen lezen ( De Vliegeraar van Khaled Hosseini). De temperatuur had eerder deze week een dipje, acht graden eind September kan je moeilijk comfortabel noemen. We hebben dan maar even winter gespeeld. Gelukkig was die oefening gisteren voorbij, en konden we in de wijngaarden onze oogjes en buikjes volwandelen met alle soorten rijpe druivetrossen. Een wandeling door overdaad, je schiet natuurlijk geen meter op met al dat lekkers. Daarom heet het hier ook Frankrijk. L’homme heureux est celui qui croit l’être.